Opvoedsters aan het woord

Op ons internaat is er een grote diversiteit aan jongeren: klein en groot, jongens en meisjes … maar ook tal van nationaliteiten. We werken samen in een dynamisch team dat bestaat uit zusters van de kloostergemeenschap, jonge en ‘iets minder jonge J’ opvoedsters. Met deze verscheiden groep werken wij aan een tweede thuis voor alle internen waar een gezellige en huiselijke sfeer één van onze troeven is. Tevens hebben wij aandacht voor positieve waarden en staan we regelmatig even stil in gebed en bezinning. Studeren en zelfstandig werken vinden wij belangrijk en … natuurlijk samen lachen en plezier maken ontbreken niet.
Ons doel is om elke interne te zien groeien tot sterke jongvolwassenen die in de toekomst onze maatschappij mee zullen dragen. We leren hen positief omgaan met elkaar, verantwoordelijkheid dragen en respect opbrengen voor materiaal.

Als opvoedster willen wij een rolmodel en klankbord zijn voor al deze jongeren die, door de ouders, aan onze zorg worden toevertrouwd. We proberen hen op weg te helpen om de moeilijke momenten van het leven aan te kunnen. We bieden hen een warme omgeving en een luisterend oor.  Er is ruimte om te ‘falen’ want uit gemaakte fouten kan je heel wat leren. Opvoeden vraagt geduld maar geeft ook veel vreugde. Sylvia

 

Opvoedster zijn in een internaat betekent dat je geduld moet hebben.

Geduld in tijd: wachten tot de internen naar beneden komen, wachten op internen die van school komen, wachten tot stilte voor het gebed … maar ook geduld in mensen. Als opvoedster spijkeren wij niet iemand vast op wat zij/hij één keer gedaan heeft. We wachten tot de jongere zelf tot het besef komt van wat minder goed was. Ze mogen een fout maken en als opvoedster trachten wij hen te helpen om het goede spoor te vinden.

Internen moeten geduld hebben met elkaar; ze leren samenleven. Ze leren gaandeweg om elkaar te verdragen, de ander te aanvaarden zoals zij/hij is. Als ze later als volwassene in de maatschappij terecht komen, zullen ze terugkijken naar wat ze hier hebben mee gekregen.

Internen moeten geduld hebben met zichzelf. Ze mogen boos zijn, gefrustreerd maar reageren dit vaak af op anderen die er zelfs niets mee te maken hebben. Het is goed om te wachten tot ze wat kalmer zijn om dan na een tijdje een gesprek aan te gaan. Ook als het eens wat minder goed gaat thuis of op school moeten ze zichzelf kunnen herpakken en proberen er het beste van te maken.

Geduld is een mooie deugd … zeker op ons internaat.
Geduld wordt beloond … zeker op ons internaat. Sare

 

De verjaardag is altijd een belangrijke dag voor onze internen want dan zijn ze weer een jaartje ouder. Dat vinden ze ooooo-zo-fijn. Ze zijn dan een stapje dichter bij een zelfstandig leven: zelf centjes verdienen, zelf kunnen en mogen beslissen.

Een versje mag dan ook niet ontbreken:

Verjaardag, verjaardag
dat is DE dag die je nooit vergeten mag,
die dag, toen je voor het eerst het licht zag,
en voor het eerst op moeders buik lag.
Op die dag, toen jij je voor het eerst liet horen
en iedereen blij was dat jij was geboren.
Dat was allemaal op die dag,
die dag die je nooit vergeten mag.

Op internaat laten we de verjaardagen niet zomaar voorbijgaan. Het is een mooie reden om te vieren. Iedere maand is er een feestje waarbij de jarigen van de voorbije maand in de belangstelling staan. Wat de zusters betreft vieren we hun naamfeest en geen verjaardag.

Telkens wordt er iets bedacht om de jarigen in de spotlights te zetten. Vaak zijn dit opdrachten waarbij ze aangemoedigd worden door de andere internen. Een hapje en een drankje ontbreekt natuurlijk niet. Carine


Lees verder "Toekomst"