Een geslaagde woensdagnamiddag aan zee

We keken ernaar uit om eens een woensdagnamiddag aan zee te kunnen zijn en het is gelukt. Tijdig vertrokken we allen in één auto naar de omgeving van het Napoleon fort in Oostende.

Het spelen op het leuke speelplein in de duinen, was van korte duur, want al snel kwamen de smekende vragen van de kindjes: “kunnen we vertrekken naar de zee”? Ja, de zee net over de duinen trok de kinderen aan als een niet loslatende magneet. Op zo een moment als zusters en opvoedster hen bijhouden terwijl ze de duin op koersen is geen evidentie, vooral als je nog volhangt met rugzakken, een strandbal … Al schreeuwend, half dansend vooruitlopend riepen ze uit: “We zien de zeeeeeeeee”!

Al snel vlogen de schoenen uit en liepen ze de zee in. Samen met Chloé toekijkend, zagen we de kindjes, lachen, springen, genieten van de toch wel nog koude zee. De stevige wind kon hen niet tegenhouden en blies de afspraak “je mag tot uw knieën in de zee” al snel kilometers mee.

Alle kindjes gaven, nadat ze goed hadden gespeeld, een deskundige uitleg hoe het kwam dat ze “toevallig” nat waren tot aan hun borst: “de golven waren plots zo hoog”, “ik ben per ongeluk gevallen”, “doordat de ander viel werd ik kletsnat” …

Gelukkig had Chloé, onze opvoedster gezorgd voor droge kledij. Een voor een onder het geïmproviseerde handdoekkleedhokje, konden ze hun terug warm aankleden, nadat ze eerst met veel moeite hun plakkerige kledij moesten uit trekken, met veel gelach erbij. Na nog een hele tijd in het zand te spelen en natuurlijk schelpjes te rapen (waaronder eentje 163 stuks mee naar het internaat nam), aten we het 4uurtje.

Kort erna moesten we het ontgoochelende nieuws brengen dat het tijd was om te vertrekken, met als reactie: “Waaaat? Nu al?” Ja, het was bijna 17 uur.

Super content om de aangename namiddag gingen we terug naar de auto, uitgehongerd en met rode wangen. Als je dacht dat ze in de auto zouden stilvallen, dan is onze groep de uitzondering. Het bewijs dat het goed was geweest merkte ik de volgende ochtend, toen ik de kinderen wekte. Ze leken op vast gecementeerde bakstenen aan hun bed, met oogleden zo zwaar als lood. Ja, het is voor herhaling vatbaar.

Zr. Magdalena

Chloé