Uit het dagboek van een vrijwilliger

Dinsdag 27 december 2016

Joepie, vanmorgen nog een voormiddag computerwerk op het boekhoudkantoor waar ik werk en vanmiddag congé om naar Kortemark te gaan! Dit vooruitzicht maakt dat ik uit mijn bed spring en opgemonterd naar beneden huppel. Ik voer welgezind mijn ochtendrituelen uit en vertrek naar mijn werk.

De ochtend gaat veel te traag voorbij, was het maar al middag … Na 4 u werken is het eindelijk 11u30, tijd om te vertrekken naar Kortemark, waar ik verwacht word voor het middageten.

Na een helse tocht van Veurne naar Kortemark, met 10 zondagsrijders voor mijn neus, veel te veel rode lichten, 3 omleidingen en ontelbaar vele flitspalen (hopelijk heb ik ze allemaal gezien?!), kom ik aangesnord in Kortemark. Juist op tijd voor de frietjes, want ik moet eerlijk zijn, je zou hier vrijwilliger worden voor de vijfsterrenkeuken alleen! Echt waar als er nog één ‘restaurant’ ontbreekt in de Michelin Gids, dan is het dit wel.

Enfin, naast de geur van de overheerlijke frietjes, word ik al onmiddellijk verwelkomd door kleine Terrence die mij een stevige knuffel geeft: ‘ik ben blij dat je hier bent’, zegt hij. Mijn hart smelt, dit is voor mij het grootste geluk… daarvoor doe je het!

Ik schuif bij Terrence en Tristian aan tafel aan en vraag hen honderduit wat ze gedaan hebben en wat ze willen doen. Ze hebben blijkbaar een prachtige tekening gemaakt (er zitten hier echte artiesten, piccasso heeft er niets aan) en als er dan ook nog een tekening voor mij bij zit, dan voel ik mij schatrijk. Tussen de knapperige frietjes, de heerlijke kipfilet en de rijkelijke groentekrans door, vraag ik wat ze vanmiddag willen doen. Ik stel hen voor om naar de kerstmarkt te gaan. De kleine Terrence is direct voor het idee gewonnen. Tristian echter overweegt grondig zijn beslissing: ‘de kerstmarkt, wat is daar te doen, dat is saai zeker?’ Tja, hij lijkt zijn hart niet aan dat gebeuren verloren te hebben. Als ik hem weet te vertellen dat er waarschijnlijk ook wel botsauto’s of een eendjeskraam zullen staan, wel dan lijkt die kerstmarkt plots veel interessanter en kan alles niet snel genoeg gaan!

Korte tijd nadien (ik kreeg bijna geen tijd om mijn koffie uit te drinken) zijn we met de auto op weg naar Brugge, gewapend met koeken, fruit en drank en heel veel goed humeur.

De rit verloopt vlot. Op de tonen van ‘Jingle bells’ en ‘We wish you a merry christmas’, afgewisseld met ‘Zie ginds komt de stoomboot’ en ‘Sinterklaas kapoentje, naderen we langzaam maar zeker Brugge. Ik ken wel mijn weg daar, maar te zien aan de drukte vrees ik het ergste om een parkeerplaats te vinden op wandelafstand. Zeker nu Moeder Godelieve mij deze stationwagen heeft toevertrouwd. ‘Sint – Jozef, jij zal moeten zorgen voor een parkeerplaats, ik laat het aan jou over’. En inderdaad, nog geen 5 minuten later sta ik te pronken met de auto op mijn hemelse voorbehouden plaats. ‘Dank u Sint-Jozef!’

Het is superdruk in Brugge stad. De mensen lopen in drommen door de straten; ik met twee huppelende kindjes aan mijn handen. De botsauto’s worden snel gevonden. Elk krijgt van mij 3 jetons om te botsen à volonté. Als ik zie hoe die twee zich amuseren en hoe ze ervan genieten, word ik heel warm van binnen, dit zijn voor mij kostbare momenten die ik koester.

Na de botsauto’s lopen we nog even een winkel binnen, waar ik nog een kerstcadeautje wil kopen. Omdat er enkelen dringend naar de wc moeten, besluiten we eerst naar de toiletten op het derde verdiep te gaan. ‘Nemen we de gewone trappen of de roltrap?’ Je kan al raden wat het geworden is. De roltrap is zo leuk dat we wel 3 keer naar boven en beneden gaan, zomaar! Ik denk dat ze mij nu wel allemaal gezien hebben daar, enfin, het was voor een goed doel hé, en het belangrijkste is, ik mag er nog binnen!

Na het roltrappenlopen, neem en betaal ik het cadeautje aan de kassa en we keren terug naar de auto! Kleine Terrence komt plots heel dicht bij mij, ‘ik vind je lief’, zegt hij. ‘Wat kan het leven van een vrijwilliger toch mooi zijn!’, mijn hart smelt van geluk en liefde.

Omdat ze nu toch wel heel braaf geweest zijn, besluiten we nog een cadeautje voor hen te halen in een winkel op onze terugweg. Na enkele ongelofelijke speelgoedkeuzedilemma’s, lijken ze gevonden te hebben wat ze willen. Twee gelukkige kindjes en een nog meer gelukkiger chauffeur zetten de terugweg naar Kortemark in. Samen met de kindjes bid ik nog een Onze Vader en een Wees gegroet, uit dank voor deze mooie dag, ze bidden braaf en overtuigd mee met heel hun hart.

Rond 18u zijn we terug in het internaat. Zuster Vera en Zuster Christianne krijgen uitgebreid, in geuren en kleuren verslag van de botsauto’s, de kermis, het volk en natuurlijk de roltrappen. Het nieuwe speelgoed wordt getest, uitgebreid aan deskundig onderzoek onderworpen en goed bevonden. Nog even spelen, dan avondeten en daarna vroeg in bed, want moe zullen ze wel zijn! ‘Krijg ik nog een knuffel?’, vraag ik en ik krijg deze zeker, met volle overtuiging! ‘Tot donderdag!’ 

Terwijl ik huiswaarts rij, passeert de film van deze dag nog eens door mijn hoofd. Ik heb ervan genoten. ‘Dank U Jezus, dank U Moeder Maria! Dank voor alle liefde die ik aan deze kindjes mag geven en dank voor alle liefde die ik bij de zusters en bij de kindjes krijg. Zorg voor alle kindjes in het internaat en voor deze twee sloebers in het bijzonder. Zorg ook voor alle zusters in het Internaat. Help mij alstublieft Jezus, dat ik nog lang dit werk met de kindjes kan doen, want het bezorgt mij zoveel vreugde en brengt mij steeds dichter bij U. Amen.’

Bernadette

Niemand heeft tijd over maar misschien wil je een andere tijdsinvulling maken. J
Wil je graag wat vrijwilligerswerk doen en een kind gelukkig maken … aarzel dan niet om contact met ons te nemen.